01-01-06

ZONDAG 1 JANUARI 2006: drie superlatieven op een rij

 

Waar vind je in Kortrijk de nieuwste sociale huurwoningen, het roodste café en de oudste huisjes van de stad? In de Vaartstraat! Drie superlatieven op een rij: dat is een gepast onvermoed hoekje om het jaar in te zetten.

Expres begin ik met sociale huurwoningen. Het is immers mijn vurigste nieuwjaarswens dat er daarvan in de kortste keren een pak zouden bijkomen in Kortrijk. Ik kan het weten, want ik ben voorzitter van Goedkope Woning CVBA, de socialehuisvestingsmaatschappij van het Kortrijk-stad. De wachtlijsten zijn te lang. Kandidaat-huurders moeten minstens 3 en vaak 5 jaar en langer geduld hebben eer zij een woning toegewezen krijgen. Intussen zijn de huurprijzen op de private huurmarkt enorm hoog, dikwijls voor belabberde kwaliteit. Dat er te weinig nieuwe projecten worden aangevat, is meer een kwestie van een gebrek aan bouwgrond dan een gebrek aan kapitaal. Leegstaande fabriekspanden in de stad kunnen een oplossing bieden.

Nieuwste sociale huurwoningen

Het is alweer geleden van 20 oktober 2004 dat er in de Kortrijkse binnenstad enkele sociale huurwoningen bijkwamen. In de Vaartstraat verbouwden wij de vroegere eigendommen van het staalboekbedrijf Soenen tot 11 appartementen (in een eerste fase). Soenen is een drukkerij en boekbinderij, gespecialiseerd in het fabriceren van staalboeken. Zaakvoerder Eric Soenen verliet zijn Kortrijkse stek en bouwde een moderne industriële vestiging in Vichte. In de Vaartstraat begon de drukkerij in 1961 in nr. 18 en kocht daarna achtereenvolgens nr. 20, nr. 16 (café In de Stad Harelbeke) en nr.22 (café De Roode Steentjes, waarover straks meer) op. Bijeengeteld is dat een pand van 10 a 85 ca, dat integraal werd aangekocht door Goedkope Woning op 26 november 1999.

Architect Julo Demeyere stond voor een uiterst gecompliceerde opdracht. Maak maar eens iets bewoonbaars van een opeenstapeling van bedrijfsgebouwen, een appartementsgebouw en een als winkel ingericht café. De bouwmeester slaagde er toch in de puzzel bijeen te leggen. Diverse types van appartementen (1, 2 en 3 slaapkamers) werden in mekaar gepast. Het fabriekspand werd uitgepit om aan de zuidkant van het complex de zon binnen te trekken en stadstuintjes te kunnen aanleggen.De verbouwingswerken werden met bekwame spoed voltooid door aannemer NV Coudron uit Ieper; aanbestedingsbedrag: 728.168,55 euro exclusief 6% BTW.

Het resultaat mag gezien worden, ook vanop de straat. Het vernieuwde gebouw is een aanwinst voor de oude straat. Er is grondig nagedacht over de keuze en de kleuren van de afwerkingsmaterialen. Daardoor is het nieuwe flatgebouw mooi geïntegreerd in het straatbeeld en het geeft er tegelijk ook een frisse toets aan. De apartementen zijn heel knus, mini-lofts als het ware. In een minimum van tijd waren ze verhuurd en ook hier is weeral een fikse wachtlijst ontstaan. De basishuurprijzen variëren van zowat 300 tot ongeveer 400 euro, met inbegrip van de huurlasten. Als puntje bij paaltje komt, kan het zijn dat de huurders minder betalen aangezien ook het inkomen van de huurder meespeelt in het bepalen van de eigenlijke pacht.

Het fabriekspand is nog niet helemaal verbouwd. Er komt een tweede fase, waarvan de aanbesteding en hopelijk ook de start van de werken dit jaar (2006 dus) plaatsvinden. Achteraan grenst het complex van Goedkope Woning aan 't Nest, een vestiging van vzw Den Achtkanter, een instelling voor begeleiding van volwassenen met verstandelijke beperkingen. In 't Nest wonen volwassenen die in het dagelijkse leven moeilijk op eigen benen kunnen staan. Met de 2de fase in het pand van Goedkope Woning gaan wij extra flatjes voor 't Nest bouwen. In ruil krijgen de huidige 11 appartementen een uitgang achteraan, die via de tuin van 't Nest uitgeeft in het Groeningepark.

Het roodste café

Een deel van het nieuwe flatgebouw van Goedkope Woning in de Vaartstraat was voorheen café De Roode Steentjes, straatnummer 22. Het gelijkvloerse deel van de gevel, de cafégevel, is afgebroken en vervangen door drie ramen in de klassieke stijl van de bovenverdiepingen. Inderdaad in dezelfde warm-rode bakstenen. De naam had het café zeker niet gestolen; rood waren de gevelsteentjes. En dat was opvallend in de 19de eeuw, toen er in Kortrijk een bouwverordening bestond die iedereen verplichtte de gevels te bepleisteren in de beperkte kleurenkeuze tussen krijtwit en beige.

Maar het café was voor mij het roodste van de stad om een andere reden. Het werd uitgebaat door Georges Vermeulen (en later door zijn vrouw Jeannne Tsjonge), de vader van Eugène Vermeulen, verzetsman en levenslang communist. Toch was het geen verenigingscafé, laat staan partijlokaal. Ivan Vermeulen, petekind van Georges, omschrijft het etablissement als 'een café voor de gaande man', een passantenherberg.

Er is een tijd geweest dat de Kleine Vaartstraat (dat is het eerste deel van de straat vertrekkend van het Plein) aan de pare kant vol herbergen stond. Café De Roode Steentjes heeft het het langst uitgehouden. Beroemd was de ingang van de Vaartstraat, gezien vanaf het Plein, met aan de ene kant café In het Plein en aan de andere kant café In den Anker. Café In het Plein aan de linkerkant (nu een residentie) was de laatste Kortrijkse pleisterplaats met een automatisch orgel in carrousselstijl; het orgel verdween in alle stilte in de jaren 70.

De oudste woningen

Thans is de Vaartstraat een drooggelegde straat geworden. Toch tref je er nog een afspanning: Cyrano de Bergerac, een restaurant. De zaak is buur van het flatgebouwtje van Goedkope Woning en heeft de woningen 10, 12 en 14 ingenomen en verenigd tot een pittoreske eettent. Die drie woningen zijn op zichzelf het vermelden waard. Het zijn niets minder dan de oudste nog bestaande woningen van Kortrijk. De huisjes zijn gebouwd in de 18de eeuw. Eentje ervan was ooit café In den Tapper – blijkbaar moesten alle herbergnamen beginnen met 'In'. De op het eerste gezicht bescheiden pandjes stonden jarenlang te verkrotten. Ik heb er mijn oude vriend Roger Deglorie nog bezocht; hij probeerde er zich, met zijn zieke longen, vruchteloos te verwarmen aan zijn koolstoof, maar de eeuwenoude vochtigheid was niet uit de muren te krijgen.

Het restaurant heeft de zwartgeblakerde geveltjes schoongemaakt, de verkommerde inboedel opgeruimd en alles grondig gesaneerd. De huisjes tonen nu weer hun oorspronkelijke klasse. De authentieke classicistische (niet neo!) stijl van de geveltjes vind je nergens elders in Kortrijk. Zij zijn versierd met vlakke pilasters in de waardige stijl van Louis XIV.


14:00 Gepost door Marc Lemaitre | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

onvermoede plekjes toevallig deze site ontdekt en een grote proficiat voor de auteur van deze artikels,kan later eens in brochurevorm ,zeker een aanwinst voor het nageslacht.doe zo verder..

Gepost door: vermeulen ivan | 05-01-06

De commentaren zijn gesloten.