15-01-06

ZONDAG 15 JANUARI 2006: een tuinwijk als geen andere

Nergens in Kortrijk vind je een sociale woonwijk met zo uitbundig veel groen: de Lange Munte in het zuiden van de stad.  De woningen staan letterlijk in het gazon. De benaming 'tuinwijk' volstaat hier niet: het is veeleer een 'parkwijk'. Het wordt er nog mooier, want de stad is er het groen grondig aan het vernieuwen. De bewoners kregen ruim de kans hun gedacht te zeggen. Een paradijs? Dat kan het worden met wat goede wil. In elk geval is de wijk een bezoek waard en van daaruit kun je 'landschappelijk waardevol landbouwgebied' induiken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zee van groen

 

Voor het onvermoede hoekje van vandaag moet je naar het zuiden van de stad, tot over de autostrade zelfs. Tussen de Morinnestraat, de Baaistraat en de Beeklaan ligt een wijk met zowel socialehuurwoningen als privéwoningen in dezelfde stijl. De wijk is genoemd naar een café (!) in de Oudenaardsesteenweg, die zelf zijn benaming ontleende aan een aloude plaatsnaam. 'Lange munte' zou lange helling (denk aan het Franse 'mont') betekenen of in wielrennerstaal: vals plat.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het bijzondere aan de wijk is de indeling. De woningen staan er in een zee van groen. Er zijn verschillende straten, genoemd naar een bekende persoon uit de wetenschap en de uitvindingen. Aan de voorkant van de woningen zijn de straten aangelegd als park. Toch zijn de woningen bereikbaar met de wagen: aan de achterkant van de woningen zijn dienstwegen aangelegd, pijpekoppen, waarop de tuinen en garages een uitweg hebben. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De wijk is bovendien aangelegd op een glooiend terrein, met hier en daar uitzichten op het mooie landbouwgebied dat eraan paalt. Als je op regendagen door de wijk loopt, hoor je het hemelwater ruisend door het gras van de hellingen sijpelen. Een netwerk van dreven en enkele (speel)weiden maken de groene weelde compleet. Bepaalde plaatsen doen mij denken aan het binnenplein van het begijnhof van Brugge, maar dat kan aan mijn overtrokken fantasie liggen.

 

Landschapsarchitecten

 

De wijk is gebouwd in verschillende fasen van in de jaren zeventig tot een paar jaar geleden. Er staan 169 sociale huurwoningen van de Kortrijkse socialehuisvestingsmaatschapij Goedkope Woning (voorzitter: uw dienaar). De 190 privéwoningen dateren van de eerste fase en werden gebouwd en verkocht door de stad. Er zijn zowel woningen met verdiepingen als gelijkvloerse patiowoningen. Die patiowoningen zijn op zichzelf al een bezoekje waard; ze zien er klein uit, maar als een bewoner je binnenlaat, ontdek je dat er ogenschijnlijk geen einde komt aan de opeenvolgende kamers geschikt rond een gezellige binnentuin.

 

Groen is mooi, maar in een bewoonde omgeving kun je het niet zomaar laten verwilderen. Ook volgen in groenaanleg de modes elkaar op. In de beginjaren van de wijk konden er niet genoeg struiken en boschages aangeplant worden. Nu opteren de landschapsachitecten voor meer openheid. Na al die jaren was het struweel de wijk gaan beheersen. Oudere bewoners voelden zich niet helemaal veilig tussen de manshoge begroeiing aan de wandelpaden.

 

Heraanleg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het stadsbestuur besloot tot een grondige heraanleg van het wijkgroen. Onder impuls van groenschepen Philippe De Coene (sp.a) heeft men van meet af aan de wijkbewoners betrokken in de heraanleg. Er waren diverse buurtvergaderingen. Medewerkers van de stedelijke groendienst liepen de wijk af met bewoners om ter plekke de mogelijkheden en de wensen te bekijken. Schriftelijke opmerkingen werden verzameld op 'wenskaartjes'; er kwamen er niet minder dan 200 binnen. Apart overleg was er met de handelaars van het wijkwinkelcentrum. Een jeugdwerker polste naar de verzuchtingen en de voorstellen van de talrijke jongeren en de kinderen van de wijk.

 

De werken zijn vorige week gestart. De aannemer is de Nederlandse specialist Den Doelder, Sas van Gent/Zelzate, deel uitmakend van de bouwgroep H4A. De geraamde kostprijs is 295.000 euro (exclusief BTW).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In een eerste fase is vooral het bestaande groen  grondig uitgedund. De meeste struiken zijn verwijderd. Bomen op minder dan de reglementaire afstand van de woningen (3 meter) en zieke of hinderlijke exemplaren zijn gekapt. Wie nog het bevreemdende effect van gazon tot tegen de voorgevel wil zien, moet zich haasten. Het verdwijnt. Op vraag van de bewoners komt er tegen alle gevels een paadje in betonsteentjes; zo kan men gemakkelijker de ramen lappen.

 

Aan de rand van de wijk worden ook de bomen in de Baaistraat vervangen. Het is zonde van al die eiken die er stonden, maar de opstekende wortels maakten er het fietspad nagenoeg onberijdbaar.

 

In totaal komen er 54.000 nieuwe planten en wordt er 13.400 m² gazon heringezaaid. Ook hier doet het dolomiet zijn intrede, ter vervanging van de doordeweekse dallen op bepaalde paden. De meeste woningen zijn voorzien van wat er uitziet als een voortuintje, maar het is geen voortuintje; het is een stukje gazon dat onderhouden werd door de stedelijke groendienst. Die 'minipelouses' vragen teveel onderhoud en worden vervangen door lage bodembedekkers. Maar bewoners met groene vingers mogen er zelf aan de slag.

 

Het nieuwe wijkgroen wordt feestelijk geopend in juni 2006. De aannemer belooft dat de gazons opnieuw bespeelbaar zullen zijn tegen augustus 2006. Het lijdt geen twijfel dat de wijk er na de werken nog gezelliger zal uitzien dan het al het geval was. Een paradijs op aarde? Een buitenstaander zou het kunnen denken, maar zelfs die wijk kent zijn minder aangename kanten.

 

Knelpunten

 

Vooreerst ligt de wijk erg ver van het stadscentrum, verder van de Plaats van Heule bijvoorbeeld. Wie over geen wagen beschikt, zit in de rats. Er zijn wel enkele voorzieningen op wijkniveau, o. m. een winkelcentrumpje en een bijhuis van de stadsbibliotheek, maar de wijk is een beetje te klein voor een voldoende aanbod. Er zijn niet zoveel verenigingen actief in de wijk - de socialistische wijkclub Arthur Clays is een uitzondering -, maar veel wordt goedgemaakt door een bruisend wijkcafé, Den Haese.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De gemengde wijk is niet zonder wrevelsituaties en samenlevingsknelpunten. Daaraan wordt gewerkt door een buurtcentrum en een jeugdwerker van de stad. Met uiteenlopende activiteiten poogt men de bewoners dichter bij elkaar te brengen. De sociale huurwoningen zijn tamelijk recent, maar aan de eerste woningen uit de jaren zeventig begint toch van alles te mankeren. Hoewel verscheidene woningen op een helling staan en ten prooi vallen van regen en wind, zijn er nog veel zonder dubbel glas. Maatschappij Goedkope Woning moet er niet te lang meer wachten met vernieuwingswerken, maar dat besef begint door te dringen bij het bestuur.

 

Ik ben ervan overtuigd dat deze uitzonderlijke parkwijk van nu voort nog veel zal verbeteren.

 

Zie ook: http://users.skynet.be/ac.curieus

 

Met dank aan mijn vriend Dan Dewerchin voor de foto's.

 

 

 

 

 

 

 

15:58 Gepost door Marc Lemaitre | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.